{"id":191296,"date":"1942-05-06T12:19:00","date_gmt":"1942-05-06T10:19:00","guid":{"rendered":"https:\/\/oldaalten.nl\/?p=191296"},"modified":"2026-09-22T22:16:59","modified_gmt":"2026-09-22T20:16:59","slug":"visit-to-an-82-year-old-retired-miller-in-aalten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/oldaalten.nl\/en\/visit-to-an-82-year-old-retired-miller-in-aalten\/","title":{"rendered":"A Visit to an 82-Year-Old Retired Miller in Aalten"},"content":{"rendered":"\n
\n

De moderne techniek heeft heel wat prachtige molens in ons land doen verdwijnen. De tijdsomstandigheden zijn zeker oorzaak, dat vele windmolens in ons land thans weer in bedrijf worden gesteld. In de meeste gevallen wordt dan de nieuwste techniek voor de wieken toegepast, welke meer rendement oplevert, waardoor de kans groot is, dat de molens ook in de toekomst in gebruik zullen blijven. Men vraagt zich echter af: Hoe is het mogelijk, dat op verschillende plaatsen de windkracht nog voor de molens kan worden gebruikt, terwijl elders de wieken moeten worden afgenomen en alleen met den motor kan worden gemalen. De 82-jarige oud-molenaar D. Hakstege uit Aalten wist ons hiervoor een interessante verklaring te geven.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Vanzelfsprekend kan met windmolens niet onder alle omstandigheden worden gemalen. Is er geen wind, dan kan de molen niet draaien en terecht zegt het versje, dat de wind de vrind van den mulder is. Een motor kan op elk oogenblik in gebruik worden gesteld en de mensch is nu eenmaal gemakzuchtig. Het plaatselijk gebruik speelt ten deze een beslissende rol. Reeds in de vorige eeuw waren er molenaars, die de stoomtechniek voor het malen toepasten en zij verwendden de klanten. Vele boeren werden er daardoor aan gewend, dat zij konden wachten tot het graan gemalen was, zoodat ze het meteen weer konden meenemen. Bij een windmolen is dat in vele gevallen niet mogelijk.<\/p>\n\n\n\n

Kon een ouderwetsche mulder niet aan de nieuwe verlangens voldoen dan gingen de klanten naar een anderen molen, waar met stoom en later met electrische kracht werd gemalen. Zoo noodzaakten de molenaars elkaar op de moderne manier te malen en na verloop van tijd werd hetgeen eerst een gunst was, later als iets vanzelfsprekends beschouwd. In andere streken werden de klanten echter niet zoo verwend en daar is men tot op den huidigen dag gewoon om eerst na eenigen tijd het meel van den molen te halen omdat men daar weet dat de mulder niet kan malen wanneer er geen wind is. De stichting van de landbouwco\u00f6peraties, waar ook op de meest moderne wijze wordt gemalen, speelde uiteraard ook een rol.<\/p>\n<\/div>\n\n

\n

De molens van Aalten<\/h2>\n\n\n\n

Het is interessant eens met den rustenden mulder Hakstege te praten, die zijn 82 jaar ten spijt nog een kwieke oude baas is, die zich allerlei voorvallen uit lang vervlogen tijden nog uitstekend weet te herinneren. De gemeente Aalten, zoo vertelde hij ons, had oorspronkelijk 11 molens<\/a>, waarvan alleen nog die te Bredevoort<\/a> in bedrijf is. Ook de molen te Lintelo<\/a> is nog ongeschonden, hoewel hij niet meer draait. Deze molen is aangekocht door de plaatselijke landbouwco\u00f6peratie; hopenlijk zal hij in den tegenwoordigen staat behouden blijven.<\/p>\n\n\n\n

\"Watermolen\n\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t<\/svg>\n\t\t<\/button>
Watermolen op de Pol, Aalten<\/em><\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Van de vier molens van Aalten bezat de heer Hakstege de jongste<\/a>, welke in 1873 was gebouwd door een boer, die liefhebberij had in het muldersbedrijf maar die het niet kon bolwerken. Toentertijd bestond ook de watermolen<\/a> te Aalten nog, welke later is afgebroken. Uit een oudheidkundig oogpunt is dat zeer te betreuren, maar de heer Hakstege begroette het indertijd met vreugde omdat er een lastige concurrent mee verdween.<\/p>\n\n\n\n

Vooral in de ’70er en ’80er jaren van de vorige eeuw werden vele molens gebouwd; het was toen een bloeitijd van het muldersbedrijf. Men denke echter niet, dat de eigenaar van een molen alleen daarvan kon bestaan. Hij was er of landbouwer of winkelier bij; de heer Hakstege oefende ook het boerenbedrijf uit. Hij was een dergenen, die al spoedig de stoomtechniek in bedrijf bracht. Maar dat heeft hem heel wat hoofdbrekens gekost! In ’86 bouwde hij al een nieuwen molen in de plaats van den oude, welke uit dennenhout was opgetrokken. <\/p>\n\n\n\n

Op 16-jarigen leeftijd, toen hij knecht was bij den molenaar Van Eerden<\/a> te Aalten beleefde Hakstege eens een hachelijk avontuur. Hij moest mais malen, een in dien tijd op de molens vrijwel onbekende graansoort. Op een gegeven moment is toen de molensteen gesprongen; als door ‘n wonder werd de jongen niet door de stukken steen, welke met geweldige kracht werden weggeslingerd, getroffen! Hij kwam z\u00f3\u00f3 onder den indruk van het voorgevallene, dat hij eenigen tijd niet durfde te malen.<\/p>\n\n\n\n

De molen van Hakstege is reeds in den vorigen oorlog stop gezet. Hij kreeg gedurende een jaar een subsidie van f 25 van de Vereeniging \u201eDe Hollandsche molen” om de wieken aan de molen te laten. Na een jaar hield die subsidie echter op, maar de wieken bleven zoolang intact, tot ze een gevaar begonnen op te leveren door bouwvalligheid. Thans staat de molen er als een zielloos geraamte, als een aanklacht tegen den modernen tijd, welke zoo veel oude schoonheid heeft weggevaagd.<\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Dagblad Tubantia, 6 May 1942<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1128,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-191296","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/oldaalten.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/191296","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/oldaalten.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/oldaalten.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/oldaalten.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/oldaalten.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=191296"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/oldaalten.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/191296\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":192516,"href":"https:\/\/oldaalten.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/191296\/revisions\/192516"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/oldaalten.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1128"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/oldaalten.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=191296"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}