St. Bernardus in Bredevoort ontstond aan het einde van de negentiende eeuw als rooms-katholieke instelling voor zorg en verpleging. Het instituut was gevestigd in Huize Sint Bernardus aan ’t Zand en ontwikkelde zich van klooster-sanatorium tot bejaarden- en verzorgingstehuis.
In 1897 kocht pastoor Bernardus Mulders het voormalige rentmeestershuis uit eigen middelen. Onder beheer van de Zusters Franciscanessen van Thuine werd er het R.K. Sanatorium St. Bernardus Gesticht ingericht. De opbrengsten van het sanatorium droegen bij aan het katholieke onderwijs in Bredevoort.
Sanatorium
Vanaf 1907 kwamen patiënten uit het hele land naar Bredevoort om in het sanatorium te herstellen. In de tuin stonden meerdere lighallen waar patiënten, ook in de winter, in de buitenlucht verbleven. Het sanatorium bleef tot 1933 in gebruik.
Bejaarden- en verzorgingstehuis
Na de sluiting van het sanatorium werd St. Bernardus gebruikt als bejaardentehuis. In 1938 werden de zusters van Thuine opgevolgd door de zusters van St. Jozef uit Amersfoort. De laatste zusters vertrokken in 1985.
In 1988 volgde een omvangrijke renovatie en uitbreiding door Stichting Verzorgingstehuis St. Bernardus. In 2008 verhuisde het verzorgingstehuis naar nieuwbouw bij het Ambthuis. De verdere geschiedenis van het gebouw zelf staat op de Plaats-pagina van Sint Bernardus.